W ekonomii poprzez pojęcie kapitału rozumie się środki, których uruchomienie przynosi właścicielowi dochód w postaci zysku czy procentu. Kapitał są to czynniki wytwórcze znajdujące się w posiadaniu gospodarstw domowych, przedsiębiorstw lub rządu. Mówiąc o kapitale, mamy tu na myśli kapitał rzeczowy, jak i kapitał finansowy.
Kapitał rzeczowy (fizyczny) obejmuje środki w postaci różnego rodzaju maszyn, urządzeń, budynków, surowców, półproduktów i środków transportu.
Kapitał finansowy (pieniężny) obejmuje środki pieniężne niezbędne do zakupu owych maszyn, urządzeń, budynków, surowców, półproduktów i środków transportu, a także opłacenia zatrudnionych pracowników, środki pieniężne wypożyczone na procent oraz posiadane papiery wartościowe. W skład rynku kapitałowego wchodzą:
-    rynek czynników produkcji - tzw. dóbr produkcyjnych,
-    rynek nieruchomości - nieruchomościami są place budowlane, budynki itp.,
-    rynek papierów wartościowych - czyli dokumentów, które potwierdzają upraw-nienia do współwłasności przedsiębiorstwa (akcje), otrzymania w przyszłości określonej sumy pieniężnej (obligacje) itp.,
-    rynek kredytowy długoterminowy - całokształt warunków i zasad związanych z działalnością kredytową instytucji finansowych,
-    fundusze inwestycyjne.

Z upływem czasu kapitał się zużywa. W wyniku zużycia zmniejsza się produk-cyjność i wartość kapitału. Dlatego też niezbędne są pewne nakłady inwestycyjne odtwarzające zużytą wartość kapitału i utrzymujące jego produkcyjność. Amorty-zacja określa rozmiary, w jakich zasób kapitału traci swą wartość z powodu zuży-wania się lub starzenia (maszyna starzeje się wtedy, gdy może być zastąpiona inną, bardziej efektywną).
W ekonomii słowo „inwestycje” albo akumulacja kapitału oznacza zakup dóbr kapitałowych, które są później użyte w procesie produkcji innych dóbr i usług. Inwestycja jest to wielkość nowo nabytego kapitału w danym okresie, a jednocze-śnie jest to instrument zwiększający zasób dotychczasowego kapitału. Rozróżniamy inwestycje brutto i netto. Inwestycje brutto są to wielkości wydatków poniesionych na zastąpienie zużytego kapitału i zakup całkiem nowego. Inwestycje netto są to wielkości, o które zwiększył się zasób kapitału, czyli inwestycje brutto pomniejszone o amortyzację.
Inwestycje brutto - amortyzacja = inwestycje netto
Inwestycje netto są dodatnie wtedy, gdy wytwarza się więcej zapasów, budyn-ków, maszyn i urządzeń, aniżeli wynosi bieżące ich zużycie, znajdujące odbicie w amortyzacji. Ponieważ amortyzację trudno dokładnie oszacować, statystycy bardziej ufają pomiarom inwestycji brutto niż netto.

Jednak aby zgromadzić środki na zakup dóbr kapitałowych, często konieczne jest zaciągnięcie kredytu. Za pieniądze pożyczone na sfinansowanie zakupu kapitału trzeba zapłacić cenę, którą jest stopa procentowa. Czyli stopa procentowa jest ceną, jaką dłużnik musi zapłacić wierzycielowi za udostępnienie pieniędzy na określony czas. Stopa procentowa jest wyrażona zazwyczaj w stosunku rocznym. Rozróżniamy stopę procentową nominalną i realną. Nominalna stopa procentowa jest to stopa procentowa nie skorygowana o stopę inflacji. Jeżeli nominalną stopę procentową pomniejszymy o stopę inflacji otrzymamy realną stopę procentową. Na przykład, jeżeli nominalna stopa procentowa wynosi 15% w stosunku rocznym, a in-flacja 5% w stosunku rocznym, to realna stopa procentowa wynosi 10% (15%-5%).
Na zakończenie, pewne ostrzeżenie: dla ekonomistów inwestycje zawsze ozna-czają realną akumulację kapitału - dodawanie nowych dóbr do zapasów czy wytwa-rzanie nowych fabryk, domów lub narzędzi. Dla większości ludzi inwestowanie czę-sto oznacza tylko używanie pieniędzy na zakup, np. akcji, działki budowlanej czy otwarcie konta oszczędnościowego. Starajmy się nie popełniać pomyłek, posługując się słowem „inwestycje” w tych dwóch znaczeniach.